Artykuły

Kołobrzeg na weekend cz. 2

Dodano: 2013-07-14

Miasto położone u ujścia Parsęty do Bałtyku jest największym polskim uzdrowiskiem nad otwartym morzem.

Zdrowotne właściwości solanki o wysokim stężeniu minerałów są wykorzystywane już od 200 lat, choć handel solą w Kołobrzegu sięga czasów średniowiecza. Oprócz wspaniałych kąpielisk Kołobrzeg jest znaczącym portem pasażerskim, można stąd udać się w rejs na oddalony o 100 kilometrów Bornholm, oraz rybackim, bowiem miasto jest również ośrodkiem przemysłu rybnego.

Twierdza Kołobrzeg

W XVII wieku Kołobrzeg przekształcono w miasto-twierdzę, dla ochrony strategicznego punktu nad morzem Bałtyckim u ujścia Parsęty. Fortyfikacje służyły przez kolejne dziesięciolecia, aż do demontażu twierdzy i rozwoju Kołobrzegu jako uzdrowiska i kurortu. Z czasów ufortyfikowanego miasta do dziś możemy podziwiać część zabudowań i obiektów, które dziś pełnią rozmaite funkcje. Z pewnością do najciekawszych pozostałości twierdzy Kołobrzeg jest Fort Ujście oraz zlokalizowana tutaj latarnia morska. Pierwsze światło nawigacyjne dla kołobrzeskiego portu rozbłysło tu w 1666 roku.

Pod koniec XVIII wieku zbudowano tu część fortyfikacji oraz pierwszą stałą latarnię morską, która została zniszczona podczas II wojny światowej. Obecny obiekt odbudowano zaraz po zakończeniu działań wojennych i zmodernizowano w latach 80. XX wieku. Dziś latarnia morska jest udostępniona dla zwiedzających. Ponadto w różnych częściach  miasta można natrafić na obiekty przypominające o dawnej funkcji Kołobrzegu. Do najpopularniejszych należą Reduta Morast na Wyspie Solnej, która dziś pełni funkcje rekreacyjne, reduta solna, pozostałości dawnych bastionów Pommern i Magdeburg wkomponowanych w dzisiejszy park Dąbrowskiego czy pozostałości Batardeau – rodzaj założenia obronnego spiętrzającego wodę na rzece w przypadku oblężenia.

Czasy nadmorskiego kurortu

Wiek XIX to czas powrotu do złota Kołobrzegu, czyli soli. W 1830 roku otwarto tu pierwszy zakład kąpielowy, gdzie kuracjusze mogli zażyć kąpieli solankowych. Miało to ogromny wpływ na rozwój Kołobrzegu jako kurortu w skali europejskiej. Połowa XIX wieku to czas kiedy odbudowywane są zabytki, powstaje molo oraz instytucje kulturalne, a miasto zyskuje lepsze połączenia komunikacyjne. Źródeł kołobrzeskiej solanki należy doszukiwać się na Wyspie Solnej, która znajduje się w widłach Parsęty i Kanału Drzewnego. To właśnie w jej północnej części do dziś można zaopatrzyć w solankę o średnim stężeniu 6 promili.

Jedno z ujęć wody mineralnej jest dostępne zarówno dla mieszkańców jak i turystów oraz jest traktowane jako jedna z atrakcji turystycznych Kołobrzegu. Można napełnić tu butelkę, choć stężenie soli jest tak wysokie, że mieszkańcy Kołobrzegu wykorzystują ją głównie do kiszenia ogórków. Woda bogata jest w brom, jod, sód, jony wapnia, żelaza, magnezu oraz wiele innych pierwiastków i wykorzystywana jest do różnych celów uzdrowiskowych. Źródła występujące na terenie miasta wykorzystywane są przez sanatoria oraz do produkcji wody mineralnej.

W mieście znajduje się dzielnica uzdrowiskowa, gdzie kuracjusze korzystają z dóbr solanek oraz borowin lecząc choroby ortopedyczno-urazowe i reumatologiczne, choroby układu nerwowego, choroby kardiologiczne i nadciśnienie, choroby górnych i dolnych dróg oddechowych oraz choroby skóry.

oprac. Joanna Terka, fot. wikimedia commons